كوهپايه

شفرنامه ي ناشر خشرو (5)

محمد رضا آتشين صدف — Sun, 20 May 2012 07:51:00 GMT

در سفر هيچ وقت از يک نفر آدرس نپرسيد. بلکه با فاصله‌ي چند دقيقه و چند متر، از نفر دومي هم بپرسيد؛ اين طوري مي‌بينيد که اشاره‌هاي دست‌هاي آن دو بزرگوار، دو خط در فضا ترسيم کرده است که زاويه‌اي 180 درجه را تشکيل مي‌دهند. حال کافي است که شما نيمساز آن را رسم کنيد و به همان سمت برويد. با اين کار شما بالاخره به يک جايي مي‌رسيد که با مقصدتان حداکثر 200 کيلومتر فاصله دارد؛ ولي اگر به پرسش از يک نفر اکتفا کنيد، يکهو مي‌بينيد به جاي اروميه از بجنورد سر درآورده‌ايد يا از بندرعباس.

شفرنامه ي ناشر خشرو (4)

محمد رضا آتشين صدف — Sat, 19 May 2012 22:17:00 GMT

پيراهن و شلوار يدکي، زيرپوش و حوله، صابون و شامپو و کلا از اين جور ژيگول‌افزارها همراه خود نبريد؛ چون لازمتان نمي‌شوند. فوقش فرصت کنيد و حوصله‌‌اش را داشته باشيد تو زنجان، آن هم موقع برگشتن (يعني روز دوم)، قبل از خواب، مسواکي بزنيد؛ تازه بي‌خميردندان.

منتهاي مراتب، در فواصل زماني متعدد به صورت متناوب عطر بزنيد تا هم خودتان گيج نشويد و هم همراه‌تان بي‌هوش نشود. همچنين اگر خواستيد جايي برويد که مجبور بوديد کفشتان را در بياوريد، حتما به جورابتان هم عطر بزنيد؛ البته کسي نبيند وگرنه در عقلتان شک مي‌کند.

شفرنامه ي ناشر خشرو (3)

محمد رضا آتشين صدف — Sat, 19 May 2012 16:25:00 GMT

شب حرکت، خودتان که يک فلش 8 گيگ داريد، درست؟ يکي هم قرض کنيد و پرشان کنيد از فايل‌هاي صوتي مورد علاقه‌تان، تاکيد مي‌کنم پرشان کنيد؛ وگرنه مجبور مي‌شويد تا برويد و برگرديد هر کدام از چندر غاز فايل‌هايتان را بيش از صد بار گوش کنيد که در اين صورت گذشته از فلش و همسفر، در و پنجره‌ي ماشين هم ديگر بد و بيراه نثار شما مي‌کنند؛ چون اعصابشان را شير برنج کرده‌ايد.

شفرنامه ي ناشر خشرو (2)

محمد رضا آتشين صدف — Fri, 18 May 2012 22:15:00 GMT

تجربه و توصيه:

روزي که مي‌خواهيد برويد سفر (مخصوصا دو، سه ساعت آخر) تا مي‌توانيد با زن و بچه، بدعنقي و آنها را کلافه ‌کنيد از بس که اين کار و آن کار را از آنها مي‌خواهيد برايتان انجام دهند؛ آن هم فوري. و براي حسن انجام کار نيز اگر لازم شد، سرشان داد بکشيد.

يادتان باشد شما، هم حق داريد اين گونه رفتار کنيد، هم وظيفه: حق داريد چون هنوز ساک و وسايل سفرتان را هنوز جمع و جور نکرده‌ايد و دارد ديرتان مي‌شود، وظيفه داريد چون اين طوري کمتر دل‌شان برايتان تنگ مي‌شود و دوري را آسان‌تر تحمل مي‌کنند؛ زيرا با اين کارها دلتنگ که چه عرض کنم، تقريبا مي‌خواهند که سر به تن آدم نباشد.

ولي خوب از آن جايي که شگون ندارد پشت سر مسافر لعن و نفرين باشد، در لحظات آخر به هر ميزاني که لازم باشد، درباره‌ي اين که "غلط کرده‌ايد و..." به همسرتان اطلاع‌رساني کنيد و به بچه‌ها هم قول سوغاتي مشتي بدهيد.

البته خيال نکنيد با اقدامات جبراني اين چنيني، از زير قرآن ردتان مي‌کنند و آب دنبالتان مي‌پاشند، خير. همين که با دسته‌جاروي T دنبالتان نمي‌کنند خدا را شکر کنيد.

شفرنامه ي ناشر خشرو (1)

محمد رضا آتشين صدف — Fri, 18 May 2012 17:26:00 GMT

ماجرا از آنجا شروع شد که يکي از افراد خانواده‌ام نوبت دکتر داشت اروميه. حالا قم کجا اروميه کجا! يعني ما دو نفر بايستي دو هزار کيلومتر (رفت و برگشت) را تو دو روز گز مي‌کرديم که کرديم. تازه، مي‌گويم: دو هزار کيلومتر، منهاي مسيرهايي که اشتباهي رفتيم و بعد با دنده عقب يا از دور برگردون برگشتيم؛ وگرنه مي‌شود سه هزار کيلومتر!

مشير رفت: قم، سه راه سلفچگان، ساوه، بويين زهرا، قزوين، زنجان، تبريز، اروميه.

مشير برگشت: اروميه، تبريز، زنجان، قزوين، بويين زهرا، ساوه، سه راه سلفچگان، قم.

فکر کنم تا حالا خودت فهميدي چرا اشم اين يادداشت شده "شفرنامه...". شون از خشتگي، شنان ژهوارم در رفته که مشل عژيزان معتاد راه مي‌رم و شدامم همون ژوري شده داش.

مي‌خواهم تو چند يادداشت، بعضي از تجربه‌ها و ديده‌ها و شنيده‌هايم (اين يکي خودش ش داره به خدا) را بنويسم، خدا را چه ديدي! شايد يک وقتي به دردت خورد. (البته اگه ديدم نه، چيز به درد خوري در نمي‌آد، ادامه نمي‌دم شما هم ببخشيد ديگه)

اولين گلدان من!

محمد رضا آتشين صدف — Mon, 14 May 2012 00:13:00 GMT

امروز براي اولين بار در عمرم گلداني خريدم. احتمالا تعجب مي‌کني، مخصوصا اگر خودت چند تا گلدان داري يا در خانه‌اي زندگي مي‌کني که پر از گل و گياه يا دار و درخت است. البته اين را هم بگويم که زياد دور بر نداري. مي‌داني مامانم چند تا گلدان دارد؟ يا اون يک مامانم؟

نکته: با وجود همه‌ي تبليغات سوء عده‌اي معلوم‌الحال و شايد مجهول‌الحال، من به مادر زنم مي‌گويم مامان؛ البته نه سبزي پاک مي‌کنم نه قرمه‌سبزي بلدم درست کنم؛ ولي خب گاهي عندالضروره پوشک عوض کرده‌ام آن هم به صورت کاملا حرفه‌اي.

من عاشق گل هستم اگر خواستي يک کاغذ و يک بسته مداد شمعي به من بده عکس همه‌ي گل‌هاي تو پارک‌هاي قم را برايت مي‌کشم حالا بعضي‌ها را از حفظ و بعضي‌ها از روي خودشان؛ هر چند احتمالا بايد عکس بعضي‌ها را سفارش بدهم بکشند، بعد تقديم کنم. ولي خب تا الان هيچ وقت فرصتي پيش نيامده بود که خودم يک گل از خودم داشته باشم و پرورشش بدهم. حالا چه طور شد که امروز بالاخره خريدم؟ عرض مي‌کنم.

امروز نزديک ظهر زنگ زدم به خانمم اداره و گفتم: با سرويس نرو. ميام دنبالت برويم سراغ زهرا (مهد کودک) که برويم اين گل‌فروشي سر صفاشهر يک گلدان بخريم. گفت: حالا چي شده به اين فکر افتادي؟ گفتم محمد‌مهدي و زهرا هر دو به گلدان نياز دارند. خنديد. گفتم: زهرا دو سه روزه مي‌گه از اين گلا که بهشون آب مي‌ديم بايد برام بخري. محمد‌مهدي هم ديروز گفته: برام يه گلدون بخر ببرم مدرسه واسه درس حرفه دو نمره‌اش را بگيرم.

خلاصه رفتيم و گفتم: آقا يه گلدون کوچيک ارزون که زياد آب و نور نخواد بهم بده که گل هم داشته باشه. چند تايي نشانمان داد. بالاخره من شمعداني قرمز رو انتخاب کردم و داشتم با زهرا به توافق مي‌رسيدم که وروجک يکهو گفت: نه من سفيده رو مي‌خوام (احتمالا به خاطر شباهتش به لباس عروس که نقش محوري در گفتمان زهرا در زندگي روزمره دارد). هر چه زبان ريختم و استدلال بيختم فايده‌اي نداشت؛ عاقبت تسليم شدم ولي همين روزها مي‌روم و قرمز را هم مي‌خرم. خوبيش اين است که پولش زياد نيست. 3500 تومان که با تخفيف شد 3000 تومان؛ پول سه کاسه‌ فالوده.

الان اگه دوربين داشتم عکسش را برايت مي‌گذاشتم تا ببيني چقدر ناز و ماماني البته کمي هم لوس است (ر.ک: لطيفه‌ي آخر يادداشت). از ظهر که آن را خريده‌ام، همه‌اش احساس مي‌کنم مهمان برايم آمده. هر وقت از جلويش رد مي‌شوم باور کن مي‌خواهم با او خش و بش کنم يا اگر چند ساعتي مي‌روم بيرون و برمي‌گردم احساس مي‌کنم بايد از او معذرت‌خواهي کنم که تنهايش گذاشته‌ام. الان که خوابم مي‌آيد ولي فردا بايد تو اينترنت بگردم درباره‌اش اطلاعات به دست بياورم. فعلا.

لطيفه‌ي مرتبط:

يک خانم دکتر فرهيخته‌ي اصفهاني يک روز سر کلاس که قرار بود همه‌ي بچه‌ها يک لطيفه بگويند، گفت: به يه اصفهاني مي‌گن با لوستر يه جمله بساز. ميگه: سه تا دختر (به کسر تاء) دارم (با مد سه انگشتي) يکي از يکي لوستــــــــــر!

يه فيلم كوتاه براي اونايي كه مثل من عاشق مامانشونن

محمد رضا آتشين صدف — Fri, 11 May 2012 11:55:00 GMT

توصيه مي کنم تنهايي ببينش تا با احساس قشنگت تنها باشي. البته هر طور خودت دوست داري. يه نکته ي ديگه که فرمت اين فيلم FlV يه که واسه پخشش بايد نرم افزارش رو داشته باشي البت KMplayer هم اجراش مي کنه. ديگه بيشتر توضيح نمي دم خودت ببين بعد اگه دوست داشتي اينم گوش کن. حالا اگه يه حال اساسي مي خواي يه بار هم هر دو رو با هم ببين و بشنو من که امروز بيشتر از ده بار اين کار رو کردم.

نامه اي منتشر نشده از خودم!

محمد رضا آتشين صدف — Wed, 09 May 2012 18:16:00 GMT

خيلي وقت بود به صرافت اين افتاده‌ بودم که يک قالب مشدي براي وبلاگم پيدا کنم که تک باشد. يک وقتي هم کلي ‌گشتم و پيدا هم کردم ولي وقتي بارگذاريش مي‌کردم تو پارسي بلاگ، به هم ‌مي‌ريخت. پرسيدم. گفتند که کدنويسي‌شان با اين ميزبان شما فرق فوکوله. من هم تقريبا بي‌خيالش شده بودم تا همين اواخر که دو سه تا از دوستانم که خاطرشان خيلي برايم عزيز است، گفتند که ديگر حوصله‌شان سر رفته از اين قالب تکراري و تا حدودي بدريخت. من هم از يکي از دوستان عزيزم که باورتان نمي‌شود چه چيزهايي بلد است، خواستم قالبي برايم طراحي کند، بعد بديم دست کسي که برامون کدهاش روا بنويسيه.

دوستم که گفتم، ديروز نامه‌اي برايم نوشته که براي اين که آيندگان به اين اسناد مهم دسترسي داشته باشند و اين بخش از تاريخ وبلاگستان به طاق نسيان سپرده نشود، اصل نامه‌ي ايشان را اينجا مي‌آورم:

سلام حاج آقا، براي طراحي قالبتون نظر شما در چند مورد مهمه:

1. چه رنگ‌هايي براي قالب استفاده بشه؟

2. تصوير يا عکسي خاص مي‌خواهيد توي قالب هم باشه يا نه؟! مثل قالب خودم که هيچ عکسي نداره يا جور ديگه؟

من هم پاسخ ايشان را طي يک فقره نامه‌ دادم که در اينجا نسخه‌ي اصلي آن را براي اولين بار، براي شما خواننده‌ي محترم مي‌آورم:

سلام. خوبين؟ ممنونم و عذرخواه که به زحمت افتادين:

درباره‌ي رنگش هنوز چيز خاصي تو نظرم نيست چند نکته‌اي که تو ذهنم هست برايتان مي‌نويسم، يه کم بخنديم:

1. نمي‌خوام قالبم افسرده و افسرده کننده باشه.

2. حجمش نمي‌خوام زياد باشه با اين اينترنت گازوئيلي ما و استفاده‌ي خيلي از بچه‌ها از اينترنت کم‌سرعت که ثابت شده يکي از عوامل پيري و مرگ زودرس و قانقاريا و مالاريا و سکته‌ي مغزي و قلبي و فتق و کمردرد و برونشيت و کلي درد بي‌درمان و بددرمان ديگر است.

3. عکس خودم که نمي‌خوام باشه؛ يعني مامانم نمي‌ذاره مي‌گه: چشت مي‌زنن. (و درست مي‌گه)

حکايت: چند وقت پيش سوار تاکسي سرويس بودم که موبايلم زنگ زد. مادرم بود. طبق عادت، مامان صداش کردم و قربون صدقه‌اش رفتم و يه خرده حرف زديم. وقتي تمام شد، راننده که مردي بود جا افتاده و حدودا پنجاه ساله با يه حالت هيجاني گفت: حاجي تا حالا کسي به سن و سال شما نديده بودم به مادرش بگه مامان، تازه آخوندم باشه. خنديدم چون براي خودم عادي بود. گفتم: جدي!؟ من صد سالم هم بشه بازم بهش مي‌گم مامان. (تو رو خدا ببين مثلا دارم جواب نامه ميدم! ببخشيد)

3. دوست دارم تصويري نه چندان تو چشم، متناسب با اسمش که کوهپايه‌س تو قالب باشه.

4. تصويرهايي هم که نماد محتواي وبلاگم باشه. مثلا سماوري با يک استکان چاي، نماد مسائل زندگي روزمره، کتاب و مطالعه که کارمه، عينک نماد اين که مثلا مطالب علمي گاهي تو وبلاگم مي‌زنم و يک لبخند از اون لبخندهاي با مزه که تو شکلک‌هاي تئاتري مي‌کشند. مثلا سفره‌اي بکش که کنارش يه سماور باشه و يه استکان چاي و روي سفره هم يه کتاب که دو سيخ کباب لاي اون باشه (واسه چي مي‌خندي؟! جدي مي‌گم) و از خودم هم که کنارش نشستم فقط يه عينک و يه لبخند بکش.

5. دوست دارم متن يادداشت‌هام سمت راست قالبم بياد.

6. راستي مردونه باشه.

خب خوشبختانه بدون اين که کار به جاهاي باريک بکشد، نامه تمام شد. ببخشيد ديگه. مي‌دونم حتما تا حالا ديگه به اين نتيجه رسيدي که يه آدمي که فکر مي‌کردي خيلي چيزا حاليشه (و واقعا هم هست دروغ چرا؟ و البته خيلي چيزا هم حاليش نيست) چقدر خوش خياله.

حالا دوست مهرباني که لطف مي‌کني و به وبلاگم سر مي‌زني اگه قالب جالبي سراغ داشتي لينکش رو بده تا ازش الگو بگيريم. اگه هم پيشنهاد يا انتقادي اعم از سازنده يا ويران‌کننده داشتي، تعارف نکن. ممنون مي‌شم.

و اما اون دوستاي جاني که پام رو تو يه کفش کردن که قالب رو عوض کنم و... شما که حتما بايد بهم کمک کنين و گرنه هر چي ديدين از چشم خودتون ديدين. گفته باشم. پس منتظرم. يا علي (ع).

چه کساني براي خريد کتاب به نمايشگاه نيامده بودند؟

محمد رضا آتشين صدف — Sun, 06 May 2012 00:03:00 GMT

مي‌دانيم که کشور عزيز ما ايران جزء کشورهايي است که بالاترين ميانگين مطالعه افراد در روز را دارا است يعني چيزي در حدود 5/23 ساعت در شبانه روز. لذا تعجبي ندارد که امروز شاهد آن هستيم که بااتفاق افتادن بزرگ‌ترين رويداد فرهنگي کشور يعني نمايشگاه بين‌المللي کتاب تهران، سيل جمعيت از مرد و زن و پير و جوان، خرد و کلان، مثل سونامي به نمايشگاه سرازير شوند و مشت محکمي به دهان استکبار جهاني بزنند.

شکي نيست که اکثر بازديدکنندگان، براي خريد کتاب تاکيد مي‌کنم صرفا براي خريد کتاب و نه هيچ چيز ديگري به نمايشگاه مي‌آيند. اکثريتي که عرض مي‌کنم يعني چيزي در حدود 99/99 درصد که اين واقعا جاي قدرداني دارد و بايد به خود بباليم از اين همه فرهيختگي و عشق به علم و مطالعه اينا. و تنها درصد بسيار کمي هستند که براي خريد کتاب نيامده بودند. که با يک نظر (بي‌مرض) که مي‌گويند اشکالي ندارد، قابل تشخيص بودند. افرادي که بعضي از آنها را مي‌توان آنها را "بازديدکننده‌نما" ناميد. حتما بي‌صبرانه منتظر هستيد آنها را معرفي کنم. پس زياد معطلتان نمي‌کنم. بفرماييد ايناهاش.

1. دوستاني که ساندويچ همبرگر و نوشابه مي‌‌فروختند.

2. گروه‌هايي از پسران (سه نفر به بالا) که بلند بلند مي‌خنديدند و همديگر را هل مي‌دادند و تاکيد مي‌کنم بلند بلند مي‌خنديدند.

3. دوستاني که آب معدني مي‌فروختند.

4. گروه‌هايي از دختران (سه نفر به بالا) که بلند بلند مي‌خنديدند و همديگر را هل مي‌دادند و تاکيد مي‌کنم بلند بلند مي‌خنديدند.

5. دوستاني که بستني مي‌‌فروختند.

6. عزيراني که تازه ازدواج کرده و هنوز فرصت نکرده بودند بروند ماه عسل.

7. کودکان شيريني که توي کالکسه‌ها دراز کشيده بودند و گاه در آواز افشاري، گوشه‌ي جامه‌دران را چنان چه‌چه مي‌زدند که بيا و ببين و نيز پدران و مادران گرامي آنها.

8. دوستان زحمتکش خدماتي نمايشگاه.

9. آقاياني که با کت و شلوار و کراوات و عينک دودي در صحنه حضور پيدا کرده بودند.

10. دختر و پسرهاي زير بيست سالي که براي اين که گم نشوند و مامان باباهايشان نگران نشوند دست همديگر را سفت چسبيده بودند.

11. مسئولان غرفه‌ها

12. عزيزاني که توي راهروي غرفه‌ها فقط راه مي‌رفتند و تنها جايي را که نگاه نمي‌کردند، ميزها و قفسه‌هاي کتاب بود.

13. آدم‌هاي بيکاري که مثل نويسنده که به جاي اين که سرشان به کار خودشان باشد، هي چوب سياه مردم را زاغ مي‌زدند و به قول سعدي در پوستين خلق مي‌افتادند. که در اين زمينه اسنادش هم که خوشبختانه موجود است بفرما.

ياد دارم که در ايام طفوليت، متعبد بودم و شب خيز و زاهد و پرهيزکار. شبي در خدمت پدر رحمت اللّه عليه نشسته بودم و همه شب چشم بر هم نگذاشتم و با قرآن مأنوس بودم. عده اي گرد ما خفته بودند، به پدر گفتم: يکي از اينان سر برنمي دارد تا مناجات و نمازي به جا آورد، چنان خواب غفلت بر آنان چيره شده که گويي مرده‌اند. پدر گفت: تو نيز اگر بخفتي، به از آنکه در پوستين خلق افتي. (اي قربون دهنت سعدي جون: نسخه‌ي لاس وگاس)

نبيند مدعي جز خويشتن را که دارد پرده پندار در پيش

گرت چشم خدابيني ببخشند نبيني هيچ کس عاجزتر از خويش

اكبر اکسير و من

محمد رضا آتشين صدف — Thu, 03 May 2012 15:23:00 GMT

دکتراي ادبيات

مادر که مرا مي‌بيند

مريض مي‌شود

بابا، عجب غلطي کرديم که دکتر شديم

به من چه گربه ريغو شمعداني را شکسته

به من چه کبري خانم هر روز سفره‌ي ختم انعام دارد

دکتر که مرا مي‌بيند

شاعر مي‌شود

بابا عجب غلطي کرديم مريض شديم

به من چه که تو تبِ! شعر داري...[1]

____________________________

مصائب آخوندي

رهگذر که مرا مي‌بيند

گدا مي‌شود

بابا، عجب غلطي کرديم که آخوند شديم

به من چه که 3 هزار ميليارد تومان را چپو کرده‌اند

به من چه که بانک به اندازه‌ي پول خون پدرش، سود وام مي‌گيرد.

راننده تاکسي که مرا مي‌بيند

سياست‌مدار مي‌شود

بابا عجب غلطي کرديم سوار شديم

به من چه که نامزدت راي نياورده است...[2]

[1] . اکبر اکسير، دفتر شعر بفرماييد بنشينيد صندلي عزيز،

[2] . خود بنده، دفتر شعر سروده نشده‌ي بفرماييد بايستيد صندلي عزيز.